Boek Nederlands

Wolinoti, het houten kind : gebaseerd op een Slovaaks sprookje

Dimitri Leue (auteur), Vanessa Verstappen (illustrator)

Wolinoti, het houten kind : gebaseerd op een Slovaaks sprookje

Dimitri Leue (auteur), Vanessa Verstappen (illustrator)
  • Vanaf 9-11 jaar
Genre:
Een houthakker en zijn vrouw zijn tot hun verdriet kinderloos. Op een dag bevrijdt de man een betoverd houten kind. Maar Wolinoti beweegt en spreekt alleen met hem. Prentenboek met kunstzinnige houtsneden in kleur en tekst op rijm. Met code om bijbehorende muziek te beluisteren. Voorlezen vanaf ca. 8 jaar, zelf lezen vanaf ca. 10 jaar.
Titel
Wolinoti, het houten kind : gebaseerd op een Slovaaks sprookje
Auteur
Dimitri Leue
Illustrator
Vanessa Verstappen
Taal
Nederlands
Uitgever
Antwerpen: Davidsfonds /Infodok, 2019
40 p. : ill.
Aantekening
Beluister het verhaal en de muziek via de QR-code in het boek
ISBN
9789059089525 (hardback)

Besprekingen

Een houthakker en zijn vrouw leven samen heel gelukkig in een eenvoudige boshut. Maar verdriet slaat toe wanneer ze ongewild kinderloos blijven. Op een dag bevrijdt de man een betoverd houten kind. Maar Wolinoti beweegt en spreekt alleen met zijn redder en blijft voor de vrouw slechts een houten pop. Geïllustreerd, hoogformaat boek naar de gelijknamige Vlaamse theatervoorstelling*; gebaseerd op een oud volkssprookje en ondersteund door de pianomuziek van de 19e-eeuwse componist Robert Schumann. De tekst is weergegeven in een klein lettertje en maakt gebruik van dialogen en eindrijm. De verhaallijn is wonderlijk, aandoenlijk en spannend. Emoties als woede, verdriet en eenzaamheid zijn inleefbaar weergegeven; de schrijfstijl is poëtisch, gevoelig – relativerend zijn de grappen en woordspelingen. Fraaie houtsneden in kleur zijn toegevoegd; sommige details vormen een teleurstellende stijlbreuk. De uitgave bevat geen luister-cd; muziek en verhaal zijn te beluisteren via een QR-code of de w…Lees verder

Wolinoti:het houten kind

Een Saksische houthakker wordt verliefd op een stadsvrouw. De liefde is wederzijds en de stadsvrouw geeft haar stadsleven op en samen bouwen ze een liefdesnest diep in het bos. Hun geluk wordt na een tijd overschaduwd door een gemis. Een kind zou dit gemis kunnen invullen. Echter, dat kind, dat komt maar niet.



Dimitri Leue beheerst de kunst om met woorden te spelen waar je geen genoeg van kan krijgen. Hij gebruikt rijm, maar gebruikt rijmwoorden niet standaard op het einde van een zin. Je zal hierdoor de zin op een andere manier lezen en dus ook beleven.



Humor is ook nooit ver zoek. Wanneer de tovenaar het leven laat is hij “Zo dood als een tak. Een dode tak uiteraard, geen wandelende of zo.” Eenvoudige humor, maar het past in het verhaal en verveelt geen enkele keer. Hij herhaalt woorden vaak (zie bijvoorbeeld samenvatting achterflap) Door de woorden in een andere zin, context en kleine variaties te maken (bv. huis – thuis) kan hij een hele alin…Lees verder